Vreemdgaan.nu

Zebravinken die vreemdgaan kunnen er niks aan doen. Dit melden Duitse onderzoekers. Dit onderzoek is gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Proceedings of the National Academy of Scienes.

Het is bekend dat genen worden doorgegevens van ouders op nageslacht. Zo ook bij zebravinken. Zebravink ouders die zelf veel vreemdgaan, bezitten blijkbaar genen die dit gedrag veroorzaken. Nu blijkt dat ook hun nageslacht dit gedrag in grote mate vertoont.

Volgens hoofdonderzoeker Wolfgang Forstmeier van het Max Planck Instituut voor Ornithologie, is dit gedrag ook te relateren voor wat we zien bij mensen. Uit statistisch onderzoek blijkt namelijk dat ouders die vaker vreemdgaan, ook kinderen krijgen die dit vaker doen.

Het zebravink onderzoek

De onderzoekers onderzochten de seksuele omgang van meer dan 1500 zebravinken gedurende 5 generaties. Alle gedragingen werden vastgelegd op video. Daarnaast werden genetische tests afgenomen. Uit dit onderzoek bleek dat mannetjes die vaker vreemd gingen, gemiddeld de meeste jongen verwekten. Deze jongen op hun beurt, bleken ook weer vaker vreemd te gaan dan de monogame vogels.

Des te interessanter in dit onderzoek voor de mens, is dat zebravinken normaal gesproken koppels vormen (net als mensen, duiven en zwanen). Sommigen blijken echter vreemd te gaan. Wat vooral voor mannetjes evolutionair gunstig is, omdat ze zodoende meer jongen verwekken en hun genen dus meer verspreiden over de populatie.

Toch blijken ook sommige vrouwtjes vreemd te gaan. De vraag waarom, was lange tijd onduidelijk. Zij kunnen immers maar een paar jongen verwekken en lopen door vreemdgaan het risico hun partner te verliezen. Voglens de onderzoekers ligt het antwoord dus in de overdracht van zogenaamde 'vreemdgaan' genen.

Hoewel zebravinken bij lange na geen mensen zijn, duidt het bestaan van 'vreemdgaan' genen bij andere soorten toch vragen op voor de mens.  Hebben mensen deze genen ook en in hoeverre spelen deze een rol bij vreemdgaan?